W 1971 ogłoszony został konkurs na tzw. Lekki Samolot Myśliwski (Light Weight Fighter). Nowy samolot miał zastąpić starzejące się F-104 Starfighter i F-4 Phantom II, których przydatność na nowoczesnym polu walki zaczęto podważać. Starcia powietrzne w Wietnamie i na Bliskim Wschodzie wyraźnie wskazywały na fakt, że walka manewrowa z użyciem broni strzeleckiej nadal będzie ważnym elementem walki powietrznej. Tak więc nowa generacja myśliwców, spełniających zmienione wymagania, stała się niezbędna. Ponadto uznano, że nowy, lekki myśliwiec powinien uzupełnić w działaniu ciężkiego F-15. W sumie US Air Force wyrażały zainteresowanie zakupem 1400 nowych myśliwców.
Pierwszy prototyp Horneta był gotowy w lipcu 1978. Po serii standardowych testów naziem-nych 18 listopada 1978r. samolot wykonał swój pierwszy lot. Po wylądowaniu pilot Jack Krings wydał bardzo pozytywną opinię o nowej maszynie. W styczniu 1979r. samolot przekazano do Naval Test Air Center (NTAC) i rozpoczęto czteroletni okres badań Horneta. W NTAC w proces badań zostali włączeni piloci wojskowi. Ich opinie były zgodne. Samolot zachowywał się bardzo poprawnie, a na szczególną uwagę zasługiwały stateczność i sterowność w czasie podejścia do lądowania. Wkrótce w badania zaangażowano wszystkie dziewięć prototypów jednomiejscowych i dwa dwumiejscowe. Te ostatnie otrzymały oznaczenie YTF-18A. Badania prowadzono według nowej koncepcji. Wszystkie prototypy zostały zgromadzone w jednej bazie i intensywnie eksploatowane tak, aby ujawniły się wszelkie ich wady. W miarę potrzeb i rozszerzania procesu badań angażowano w nie coraz to inne zespoły i organizacje wojskowe oraz cywilne. W czasie badań prototypów YF-18 ogromnie pomocne okazały się doświadcze-nia zdobyte wcześniej na YF-17. Dzięki nim udało się wprowadzić na Hornecie liczne unowo-cześnienia o wiele wcześniej. Badania prowadzono bardzo intensywnie i dzięki temu po jede-nastu miesiącach od pierwszego lotu, 18 listopada 1979r, Hornet był gotowy wylądować po raz pierwszy na pokładzie lotniskowca.
Na przełomie lat 70. i 80 opierając się na rozważaniach teoretycznych i analizie badań Hornetów, Marynarka postanowiła utworzyć dywizjon myśliwsko-szturmowy. Według założeń dwie nowe jednostki uzbrojone w Hornety miały zmienić dwie eskadry: jedną myśliwską wyposażoną w Phantomy i jedną szturmową latającą na Corsairach. Zmniejszono liczbę typów, ograniczono zapas części zamiennych, uproszczono remonty i wymianę samolotów, US Navy zgłosiła zapotrzebowanie na 780 samolotów, które zostało potem podniesione do 1366 maszyn. Zmiana koncepcji użycia Horneta spowodowała zmianę jego oznaczenia na charakteryzujące jego wielozadaniowość, F/A-18. Wkrótce wariant dwuosobowy został nazwa-ny F-18B.Po uruchomieniu produkcji seryjnej Horneta, McDonnell nie zaprzestał rozwoju konstrukcji. Wydarzenia, które miały miejsce na Morzu Śródziemnym w 1986 roku, wyraźnie wskazały celowość dalszych modyfikacji.1 maja 1987 r po raz pierwszy odpalono z Horneta dwa nowe pociski rakietowe klasy powietrze-powietrze średniego zasięgu tzw. AMRAAM (Advanced Medium Range Air to Air Missile). Do ich sterowania było potrzebne nowocześniejsze wypo-sażenie pokładowe. W ten sposób po dokonaniu niezbędnych modyfikacji powstał- F/A-18C. W stosunku do standardowego samolotu wersji A był on wyposażony w nowy znacznie szybszy komputer pozwalający sterować rakietami AMRAAM i bombami Maverick. Modyfika-cjom uległ radar i wyposażenie kabiny. Nowy F/A-18C wykonał swój pierwszy lot 3 września 1987 r. i już w dwadzieścia dni później Marynarka wojenna otrzymała pierwszy samolot seryjny. |
